Onze eigen Peter van Horssen heeft voor ons een prachtig verhaal geschreven over de geschiedenis van onze Piper Cup. Klik hieronder om dit verhaal met een paar mooie afbeeldingen te zien.
Sleepvliegtuig - PH-ZVC
(Peter van Horssen)
Het afgelopen jaar was voor de Piper een klein beetje een bijzonder jaar. Al zullen velen onder de leden dat niet hebben opgemerkt, maar dat is ook begrijpelijk. Zij zien de Piper als een perfecte startmiddel en hebben met ze allen de nodige sleepstarts mee gemaakt. Maar enkele onder ons zijn meer betrokken bij de Zulu Victor Charlie. De nodige uurtjes hebben ze er weer aan gewerkt, om deze in een zeer goede conditie te behouden. Dat bleek ook wel tijdens de jaarlijkse keuring, waarbij amper op- of aanmerkingen waren. En het belangrijke BVL papiertje was dan ook spoedig in huis.
Nu zijn in de afgelopen jaren veel nieuwe leden bijgekomen, die wel eens wat opgevangen hebben over de historie van de Piper. De oud leden onder ons kennen deze wel, maar misschien is het wel eens weer tijd om dit even aan te halen, hoe dit ook allemaal zat. Want tenslotte heeft hij in het jaar 2009 zijn 55ste jaar mogen vieren.
We gaan terug naar het jaar 1954. Dat was het jaar dat De Piper Cub gebouwd werd in Amerika. Het vakwerk constructie werd gelast en de ribben werden aan de liggers vastgemaakt met diverse parkers, waarna het linnen omheen werd gespannen. Het vliegtuig zou voor military doeleinden worden gebruikt en werd omgedoopt tot L21B. Hetzelfde jaar ging het op transport naar Nederland waar het werd ingezet voor de Luchtmacht, met als taak verkenning boven Nederland. Dit geheel had te maken met de zogeheten Marshall hulp. De Piper kreeg de luchtmacht registratie R-165 en werd in de jaren daarna voor vele doeleinden ingezet. Als ik de verhalen mag geloven waren dat geheel andere tijden, dan tegenwoordig. Zo werd tijdens een verkenningsvlucht makkelijk uitgeweken naar een weilandje bij een boer, om daar de nodige spulletjes op te halen, of zelfs even bij te tanken. Toen kon dat nog. Ook het profdraaien op de basis was soms een feest. Recht tegenover elkaar staan en dan proberen dat beide propellers synchroon zouden gaan draaien. Ook gebeurde het, dat men 2 belangrijke boutjes van de motorbok niet hadden gemonteerd, waardoor tijdens het draaien op een gegeven moment de motor de hoek omging en weer voor de nodige schade zorgde. Maar dat was in die tijd geen probleem. De mannen van de luchtmacht hadden dat gauw weer opgelost en als de schade te groot was ging het vliegtuig gewoon weer in groot onderhoud. Zo heeft de R-165 jaren lang gediend, totdat het in de jaren -70 op het voormalige vliegbasis Valkenburg werd gestationeerd. In die tijden werden afspraken gemaakt tussen de KNVvL en de luchtmacht voor ondersteuning voor de zweefvliegerij. Zo was het dat de Piper naar Valkenburg kwam en werd ingezet voor het opslepen van de zweefvliegtuigen.
In 1979 werd de militaire registratie omgezet naar die van de burgerluchtvaart. De reden van omzetting was dat de luchtmacht de Piper Cubs niet meer nodig had en door een overeenkomst met de KNVvL konden de Piper Cubs bij de zweefvliegclubs worden gebruikt. Het hield wel in dat de zweefvliegclubs een goede huisvader moest zijn, omdat ze in bruikleen waren. De R-165 werd in die tijd omgeregistreerd naar de PH-ZVC. Hiervoor waren toentertijd wel de nodige modificaties nodig, omdat het een zeer ongewenste situatie was dat een militaire vliegtuig een burger registratie ging krijgen. Deze hele modificatie is uitgevoerd op Teuge, waarna de Piper Cub weer terug kon naar Valkenburg. Hier zijn de nodige sleepuren mee gemaakt, totdat het moment kwam dat het linnen aan vervanging toe was. Ook de 135 pk motor was van dien aard, dat ook deze aan revisie toe was. Zo kwam het dat in 1990 de PH-ZVC aan de grond kwam te staan. De investering zou van dien aard zijn dat het niet kon opwegen t.o.v. de situatie zoals die in de overeenkomst tussen de KNVvL en de Luchtmacht was gesteld. Deze situatie betrof niet alleen de ZHVC, maar meerdere clubs in het land. Dit heeft geleidt dat de jaren daarna de KNVvL in actie is gekomen en een dusdanige regeling heeft getroffen dat de Piper Cubs in eigendom konden komen voor de clubs. Dit werd 1992 bereikt en hierdoor werd een mogelijkheid geopend om de Piper Cub te kunnen opknappen. In dat zelfde jaar werd een overeenkomst gesloten met een extern bedrijf en een plan van aanpak om de ZVC weer in een luchtwaardige toestand zien te krijgen. De 20 maanden daarna is de Piper volledig onderhanden genomen. Alle moertjes/boutjes en parkers zijn er uit geweest. Alleen een vakwerk constructie was nog over met heel veel onderdelen er naast. De romp moest diverse malen vervoerd worden, ivm laswerk en spuiten ervan. De aanhanger waar die zeer mooi in paste was de oude ASK 21 aanhanger. Ook zijn de vleugels daar in vervoerd. Na de nodige inspecties en vervanging van onderdelen kon weer aan de opbouw van de Piper Cub worden gedacht. Terug kijkend kan gezegd worden, dat 65% van de onderdelen zijn vervangen. Ook werd de ZVC voorzien van een nieuwe kleurenschema. Na veel wikke en wegen werd eigenlijk gekozen voor de meer standaard verfschema voor de Piper Cub. Natuurlijk mocht het echte logo op de staart niet ontbreken. En zo was het uiteindelijk dat begin 1994 de Piper Cub gereed was voor zijn eerste vlucht na groot onderhoud. Deze werd uitgevoerd op Schiphol en sommige verkeersleiders waren er lof over. Later zijn nog menige rondjes om de Verkeers Toren gedraaid, wanneer de ZVC richting naar of van Valkenburg kwam werd altijd even gevraagd of deze langs kon komen. Maar tegenwoordig is dit allemaal niet meer mogelijk. De tijden veranderen.
Na de eerste testvlucht moest de Piper Cub nog aan een laatste inspectie ondergaan, voordat de lange vlucht naar Midden Zeeland kon worden gemaakt voor de eind inspectie aldaar. Deze vlucht werd gepland op een weekenddag. Taxiënd samen met een Cessna 172 ging de ZVC richting baan 22. Daar konden beide vliegtuigen zich oplijnen voor take-Off. De Piper Cub voorop en met daar schuin achter de Cessna 172. De vlucht ging langs de Verkeers toren naar de kust om aldaar de kustlijn te volgen naar het zuid-westen. Ter hoogte van Katwijk werd deze lijn even onderbroken om een low pass te maken bij Valkenburg, om vervolgens weer koers te zetten naar Midden-Zeeland. Na een uur vliegen werd de landing ingezet op de Zeeuws grond. De weken daarna werden de laatste eind controles aan de Piper Cub uitgevoerd, totdat het bewuste keurings rapport kon worden opgestuurd en een aantal dagen later het herboren BVL papiertje kon worden afgegeven. De maanden daarop zijn diverse lange vluchten gemaakt, voordat de Piper kon worden ingezet voor het sleep bedrijf. Tijdens het zomerkamp in Asperden (1994) kwam de ZVC voor de eerste keer na jaren weer zijn sleep kunsten tonen. De nieuwe krachtige 150 pk motor liet zijn kunnen zien. Zelf op een warme dag werd even getoond hoe snel de sleep combinatie omhoog ging, want de bekende Cessna 172 (BIT) was een aantal seconde later in take-off gegaan, maar kon de klim prestatie op dat moment niet bijhouden. De Piper Cub had in die week een aantal dagen gesleept en een ieder kreeg weer het vertrouwde gevoel en aanzicht van de ZVC.
Natuurlijk is de Piper niet alleen in Asperden geweest. Ook de vliegvelden Midden-Zeeland, Axel, Woensdrecht, Terlet, Teuge en zelfs vliegvelden in Frankrijk zijn aangedaan. Menige overlandsleeps zijn gemaakt. Denk maar eens met een Ask-23 naar Lopik, om daar te worden losgekoppeld voor een overlandvlucht van 5 uur. Of niet te vergeten de alle eerste vlucht van een Ka 6cr, na groot onderhoud, en dan gelijk met tentje, slaapzakje in de Piper Cub naar Axel voor een Ka 6 meeting. Of even een Ka 13 wegbrengen naar Terlet voor een kampje. Zo zijn nog meer van deze vluchten op te noemen. Ieder vlucht heeft zo’n zijn eigen herinneringen.
De jaren zijn zo voorbij gegaan waarbij diverse discussie over de Piper Cub zijn geweest. Wel of niet behouden in de vereniging, maar tot op de dag van vandaag vliegt die nog steeds van zijn thuisbasis Valkenburg. En laten we maar hopen dat onze “oldtimer” nog vele jaren dit voor ons mag doen. Zonder de vliegers en natuurlijk de bekwaamde technici was en is dit allemaal niet mogelijk.
Jullie dank daarvoor.
Artikelen (RSS)
Hé Peter,
Wat een geweldig stukje historie. Het was voor een deel allemaal een beetje weggezakt maar staat nu weer helder op het netvlies.
Die ZVC kan niet weg. Het is niet alleen een startmiddel, het is veel meer dan dat. De ZVC is een deel van de ZHVC en zal dat moeten blijven. Historie verkoop je niet, historie koester je.
Ciao
Albert